دلتنگم

این روزها چقدر دوست دارم، خودِ هدیِ همیشگی باشم. کمی خلوت نیاز دارم که میان بهت و غم، با نوای «تا کی به تمنای وصال تو یگانه، اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه»

گوش بدهم و راه بروم و خود گمشده ام را پیدا کنم. بعدش مهربان برسد از راه و با همان نگاه مهربان، دستم را بگیرد توی دستش و اشکهایم را نگاه کند بگوید: «خوبی دخترکم؟»

من لبخند بزنم اما کوتاه و بعدترش همه سعی اش را بکند که حالم خوب شود. بیاییم خانه و من تا نیمه شب پای نوشتن باشم و بعدش تا صبح بخوابم. فردا صبحش بلند شوم و خود گمشده ام نشسته باشد کنارم...

وبلاگ دلتنگم کلمه . خود گمشده ام رفته است و من هراسانم، خودم نیستم، یک دختر کوچک بغض کرده ام که مدام حسرت میکشد و آه...

وبلاگ دلتنگم کلمه ، دلتنگ خود گمشدهام، این روزها خودم نیستم...

فصل انتظار...