فصل نو...

گاهی میشود که چیزی توی دلم میگوید: هدی، فصل نویی باید...

امروز پس از سالها چنین حسی داشتم. شاید هوای تازه این روزها که تو ارزانی داشتهای به من دلیلش باشد، از خواب که بلند میشود بعد از صبحانه میروم سراغ کشوی مدارک، مدارک لازم برای سفر را که برمیدارم، چشمم میافتد به مدارک پزشکی که از ۷ سال پیش نگه داشتهام تا امروز، هربار میروم دکتر و موسسه و کلینیک همه را دنبال خودم میکشانم و به دکتر میگویم چه شده و چه نشده، دست میبرم و همه را بیرون میکشم، بی آنکه نگاهشان کنم همه را میاندازم توی زباله. فصل نویی باید...

مدام دلم زمزمه میکند و قلبم به تپش میافتد...

هدی فصل نویی باید، حتی انتظار هم تکراری شده، فصل تازهای را آغاز میکنم...

با نان نامی تو، بسماللّهالرحمنالرحیم...

فصل انتظار...