آخرین مطالب
امکانات وب
مونده ته گلوم
مونده و نمی دونم باید چکارش کنم؟
مطمئن هستم بار بعدی هم فقط خیره میشم به گل قالی و حرف نمیزنم. بغض میکنم. شاید هم احمقانه بخندم. اما حرفی نمیزنم.
یه جلسه گذاشتیم با والدین مهربان، درباره یه مسئله پیش اومده که حل و فصلش کنیم. درباره فرزند خواندگی.... هر دو مخالف بودن و اصرار داشتن که میتونین فرزند خودتون رو داشته باشین. هر چی ما گفتیم این دوتا موضوع همدیگه رو نقض نمیکنه، اصرار کردن.
پدر مهربان گفت: چرا تخمک اهدایی رو امتحان نمیکنین؟ تخمک اهدایی در رحم اجارهای.
دنیا روی سرم خراب شد. من متهم به ناباروری هستم و سرم رو مثل کبک کردم تو برف که ما بچه دار نمیشیم. دلیلش نامشخصه و هیچ کس باور نکرده و دقیقا مثل همیشه تقصیر از زنه.
ساکت شدم. مهربان گفت: هر وقت دکتر معالج هر روشی رو پیشنهاد بده ما کوتاهی نمیکنیم.
دنیا دیگه برام قشنگ نبود. حتی اون هم از من دفاع نکرد که من مشکل خاصی ندارم و دلیل ناباروری ما نامشخصه.
از اون روز دارم فکر میکنم که اگه بدونن ما یک سال درگیر این بودیم که مهربان مشکل داره و احتمال فرزند آوریمون خیلی پایینه باز هم این پیشنهاد رو میدادند یا نه؟
اصلا اگه یروز متوجه بشیم مشکل اصلی از مهربانه و ما هیچ وقت بچه دار نمیشیم، به من چه پیشنهادی میدن؟ مثل خواهرش پیشنهاد جدایی؟ یا پیشنهاد اسپرم اهدایی؟( صرف کنایه است، درجریان حرام بودن این موضوع هستم)
باز هم مرتبا پیگیری برای بچه دار شدنمون میکنن یا چون از طرف پسرشونه دیگه حرفی نیست؟
این طرز برخورد که تقصیر همیشه از زن هست و پیشنهادهایی از این قبیل دلم رو به درد میاره...
اولین باره که انقدر شفاف حرف زدم توی این وبلاگ. بدون هیچ پیچیدگی کلام و ادبیات خاصی یا در لفافه حرف زدن.
خدایا خودت میبینی که ما دروغی به کسی نگفتیم اما مردم هیچ وقت حرف ما رو باور نمی کنن. شاید چون همیشه با ما صادق نبودن.
فصل انتظار...