خوشبختی

قبل از آن که هر چیز باشم من یک زنم. همان موجودی که امام علی میگوید: همچون برگ گل هستم نه یک قهرمان.

توان جنگیدن با زندگی را ندارم. میلی به تسلیم شدن در برابرناامیدی را هم.

قلب تپنده یک خانهام. چراغ امید و لبخند یک مرد هستم. همان مردی که صبح به صبح برای قرص کردن دلم و آرامشم از خانه بیرون میزند و شب خسته از میدان نبرد برمیگردد خانه. روزهایی را گذراندهاند که تنها به یک فکر گذراندهام: فرزند!!

و یادم رفت فرزند را برای چه میخواهم. شد هدفم و یادم رفت روزی که اسممان را کنار هم نوشتند و من و او شدیم ما هدفمان ساختن یک زندگی پابهپای هم بود نه زندگی به خاطر فرزند. یادم رفت شیرینی زندگی من او بود نه فرزند. من یادم رفت. بقیه هم شدند قرص فراموشی تا بیشتر فراموش کنم.

یک روز میآید! همان روز که میایستم روی یک بلندی و فریاد میزنم من خوشبختم. حتی بدون فرزند. اگر قرار نیست کودکی بیاید که ما را مادر و پدر کند ما همیشه عاشق و معشوق میمانیم. اگر بهشت با کودکم قرار است بیاید زیر پایم، من بهشت را با خوشبخت کردن همسرم میخرم. از یادم نبرید که من قبل از هر چیز یک زنم. چراغ امید، سنگ صبور و شانه دلتنگی یک مرد. من خوشبختم. خوشبختی من قرار نیست شبیه همه باشد. خوشبختی من و او شبیه خودمان است. شبیه قلبها و خندهها و اشکها و ذهنیتمان، اگر قرار بود تمام خوشبختیهای شبیه هم باشد که زندگی لوس و بی معنی میشد. بگذارید شبیه خودمان خوشبخت باشیم.

فصل انتظار...