تغییر

روزهای زندگی همشان مثل هم نیستند. روزهای قشنگ بیشتر از روزهای تلخ کنارمان نشستهاند ولی تلخی همیشه به شیرینی غلبه میکند. به قول پدربزرگم اگر ده بادام شیرین بخوری تلخی یازدهمی کامت را زهر میکند انگار که هرگز بادام شیرینی نخوردهای. حکایت ما هم همین است. روزهایم شیرین اند و کامم را شیرین کردهاند. یک تغییر بزرگ توی زندگی دادهام و با مهربان تصمیم گرفتهایم یک جور دیگر زندگی کنیم. همین تحول روزهایم را شیرین کردهاند. راستش را بخواهید همه چیز خوب است غیر از بیانگیزگی من. خانه بهم ریخته و آشفته است. شاید آشفتگی باطنی مرا نشان میدهد. دستم به کاری نمی رود. چند وقت پیش یک تغییر اساسی توی دکور اتاقها دادم و حالم چند روزی خوب بود. شوق زندگی توی دلم نشسته بود. حالا اما دوباره خموده شدهام. دست خودم بود زنگ میزدم بنا و نجار و نظافت کار یک روز بیایند خانه و یک تغییر اساسی توی خانه بدهم. مثلا مبلها و میز غذا خوری را میفروختم و جایشان یک مبل دونفره تکی می گذاشتم توی سالن با یک میز غذا خوری دو نفره. تلویزیون را می فروختم و جایش یک چیز دیگر می گذاشتم. تراس را می کردم گلخانه و پرده را برمی داشتم. فرشها را می فروختم و جایش یک فرش گل گلی می خریدم. رنگ کابینتها را عوض می کردم و اپن را برمی داشتم. آخ دلم باز شد از حس تغییر. تنها تغییری که دوست ندارم بدهم شاید خانواده ام است. کاش میشد خانه را حراج کنم و همه چیز را عوض کنم. دلم از این همه تکرار گرفته. حتی خودم را تغییر بدهم. یک زن با موهای کوتاه کوتاه و یک رنگ عجیب که اصلا شبیه این زن که به قول بابا شبیه مرغ مدام روی یک پا می ایستد نباشد. پیش به سوی تغییر...

فصل انتظار...